bilog ang buwan

Sa isang isla na kung tawagin ay isla Mala, kung saa'y payapa na naninirahan ang mga tao...

Isang sanggol ang isinilang sa kbilugan ng buwan, at may propesiya na nagsasabing ang bata na isinilang sa eksaktong hatinggabi at kabilugan ng buwan ay malas daw.

Kaya naman lumaki ang bata na namulat ang isip na malas siya.

Nang nasa 7 taong gulang ang bata ay hindi ito nagkaroon man ng kalaro,  Tuwing makikipag-laro ang bata na nag-ngangalang Marvin ay bigla na lang hihilain ng magulang ang mga kalaro niya at pagagalitan.Pagsasabihang wag makikipaglaro sa kaniya dahil malas ras siya. Pinapanakot pa nito sa mga anak nito na pag nakipaglaro ang mga ito sa kanya'y matutulad ang kapalaran nila sa mga magulang ni Marvin. Noong araw kasi ng kanyang kapanganakan, ay iyon rin ang araw na kung saa'y namatay ang kanyang ama dahil sa pagkalunod na sadyang napaka-impossibleng mangyari At ang kanyang ina naman'y dahil sa pagkapanganak sa kanyia, hindi nito kinaya at nalagutan ito ng hininga bago pa man nito masilayan ang sanggol. 

Kinupkop si Marvin ng isang lalaki, ito ang kaniyang naging ama-amahan. Ito ang nagbibigay ng pagkain sa kanya araw-araw. Ang kaniyang ama-amahan na hindi niya kadugo. Pero hindi ibig sabihin noon na ito ang kumupkop sa kanya'y nakakausap niya ito. Civil ang uri ng pakikipag usap niya rito. Hindi niya ito nakausap ng matagal. At hindi niya pa nakikita ang mukha nito. Dahil tuwing nakikipag usap ito sa kanya'y naka talikod ito o kaya'y may nakapagitang pintuan.Naiintindihan niya kung bakit ganoon ito makitungo sa kanya, baka nga naman ito naman ang mamatay kung magiging mabait ito sa kanya.Ibinibigay nito ang mga kaylangan niya, pagkain, damit, pera ngunit hindi ang pag-aaruga. Natutong magluto, mag-saing, maglaba at arugain ang sarili si marvin sa pag oobserba lang sa mga tao sa isla. Hindi niya lumalapit sa mga ito dahil alam niyang lalayuan siya ng mga ito. Lubhang napakahirap ng gayon, kaya gabi-gabi ay hiniling niyang buhay pa ang mga magulang niya, o kaya nama'y hindi na lang siya naisilang sa kabilugan ng buwan.
ano kaya ang pakiramdan kung ganoon nga ang nangyari? yan ang laging tanong ni Marvin sa sarili... Hindi na rin siya nakapag aral dahil nasa kabilang isla pa ang paaralan at wala rin sitang balak na ilangtad pa ang sarili nioya sa maraming tao dahil alam niyang kukutyain siya ng mga ito. Mas lalo lang bibigat ang pakiramdam niya.
Natuto siyang magbasa ngunit hindi ang magsulat. Simpleng ABAKADA at pagbaybay ng salita ang kaya niya. Natuto siya dahil na rin sa pagmamasid niya sa mga bata na ka-edad niya rin. Kung hindi nakadungaw sa bintana ng kapitbahay' nasa itaas naman ng puno, matutunan lang niya ang mga iyon. Isang araw ay nakita niya ang isang aklat ng mag alpabeto sa kaniyang higaan. Inisip niyang ang kaniyang ama amahan ang nagbigay niyaon. Habang nakikinig sa mga bata ay tinitingnan niya rin ang kaniyang aklat. Kaya hirap pa rin siyang magbasa.
  

Sumapit ang ika-labing walong kaarawan ni Marvin...

Pagkagaling sa pangingisda, na kung saa'y mag isa lang siya sa kaniyang pag-aaring bangka.
Natuto siyang mangisda dahil na rin sa pagmamasid. Ang bangakang pag-aari niya ay napasakanya hindi dahil may nagbigay, kundi dahil nahawakan niya ito. At dahil nga sa takot na malasin ang may ari nito, binigay ito sa kanya kasama na ang mga masasakit na salita.

 Hindi siya nagingisda dahil sa pagbebenta kundi para lamag sa sarili niya. Sa mga huli niya ay magbubukod siya ng isda para sa kaniyang ama amahan. Isinasabit  niya lang ito ito sa pintuan ng bahay nito.

Kinagabihan, habang naglalakad sa dalampasigan nakatanaw si Marvin sa dagat. Iniisip pa rin kung bakit nagkaroon ng buhawi sa araw mismo ng kaniyang kaarawan. Sawa na siyang umiyak, kaya hindi niya na rin ginawa. Kahit pa maglupasaw siya sa may dalampasigan ay walang aalo sa kanya, alam ni Marvin na wala ng tao sa ganoong oras dahil na rin sa kanya. Na ang kamalasang hatid daw niya ay malakas lalo na pagsumapit na ang gabi. Kaya ang mga tao ay nasa kanya kanyang bahay na at natutulog.

"Ano yun!" tanong ni Marvin at nilapitang ang kumikislap na bagay.

isa iyong kuwintas na suot ng isang lalaki.

Hindi alam ni Marbin ang gagawin sa lalaki, wala siyang lam sa mga dapat gawin sa ganoong sitwasyon. kaya minabuti nalang niyang buhatin ang lalaki at dalhin iyon sa may ilalim ng puno. Mas matangkad sa kaniya ang lalaki pero nabuhat niya pa rin ito dahil hindi naman ito katabaan. Tama lang. Sinipat niya ang mukha ng lalaki, mukha itong mayaman. Base naman sa damit nito'y hindi alam ni Marvin kung anong uri ng damit iyon. (uniform ng pilot)

Dinukot ni ya ang pitaka ng lalaki at nakita niya s\roon ang I'D nito. kahit hindi nakapag aral ay marunong rin namang magbasa si Marvin ang ABAKADA at kaya rin niyang bumasa ng mga salita.

"E-E-RII-CK" basa ni Marvin.

"Ahh.. erick pala pangalan nitong taong to. Buhay pa kaya to?" sinipat niya ang paghinga nito at doo'y natuklasan niyang buhay pa ito.

Naisip niyang dalhin ito sa bahay niya, ipinasan ni Marvin ang lalaki sa balikat niya at nagsimulng umuwi,

Pagkarating sa bahay ni Marvin ay tagaktak ang pawis niya dahil sa pagbubuhat sa lalaki.

Nag siga siya at naginit ng tubig. Habang nagpapakulo ng tubig ay nilapitan niya nag lalaki at inobserbahan. Iyon ang unang pagkakataong nakalapit siya sa tao ng hindi ito nalayo. (malamang tulog) Maputi ang lalaki, matangos ang ilong, itim ang buhok, at makinis ngunit may mga galos ito sa katawan pero hindi naman nagdudugo. Sinimulan niyang bihisan ang lalaki. Ngunit nanginginig ang kaniyang mga kamay, para bang nahihiya siya sa ginagawa niya.Hubo't hubad na ang lalaki, hindi niya maintindihan kung bkit mainit ang kaniyang pkiramdam. kaya minabuti niyang bihisan na itong agad. Hindi maayos ang damit na ipinasuot sa lalaki, May mga butas iyon, Iyon na ang pinka matino sa mga damit ni Marvin. Galing iyon sa kaniyang ama-amahan, Ang mga pinaglumaan ng mga anak nito.

Bago sumikat ang araw ay pumalaot na si Marvin upang mangisda...

Hindi pa rin mawala sa isip niya huibad na katawan ng lalaki na nasa gahay niya sa mga oras na iyo. Kaya nang makita niyang sapat na ang huli niya para sa araw na iyo'y umuwi na siya. 

Papasikat na ang araw.

Pagkababa ni Marvin sa mga huli niya mula sa bangka ay agad siyang nagbukod para sa Ama-amahan niya. Isinabit niya lang ito sa pinto ng kusina ng bahay nito. 

pagpasok niya sa bahay niya ay nabunagaran niya ang lalaki na nakahiga pa rin sa kaniyang higaan. Kaya nagluto na siya, pagka bukas niya sa kanyiang lalagyan ng bigas ay may laman na iyon. Alam niyang ang ama amahan niya ang naglagay niyon ng bigas. Kaya kahit hindi dla nag uusap nitoy labis ang pasasalamat niya rito. Nagsaing muna siya ng kanin bago nilinisan ang mga huli niyang isda. Palingon lingon siya sa lalaking natutulog habang nagluluto. Hindi siya mapakali, ano nalang ang iisipin ng lalaki pag naging siya. ano ang unang gagawin niya, pano niya ito kakausapin, iyon ang mga pinag aalala ni Marvin.

Pagkaluto ng inihaw na tulingan ay naghain na si Marvin, para sa kanilang dalawa baka sakaling magising na ito. Nagluto rin siya ng may sinabawang isda upang may mahigop ito.

Sinubukan niyang tapikin ang mukha ng lalaki, at tumugon nman ito. Kumilos ito ng marahan kaya marahas na napa atras si Marvin. Marahang nagmulat ng mata ang lalaki. Blangko ang mga mata nito, ilang sandali ay waring nagising na ito. 

"Asan ako?" tanong agad ng lalaki sa sarili. Iginla nito ang mata sa paligid at nakit niyang nakatayo sa may dakong pintuan ang isang lalaki, nakayuko.

"Nasaan ako? tanong nito sa nakatayong lalaki.

"Ahmm.. ehh.." nautal si Marvin s pagsagot sa lalaki.

"Anung nangyari sa akin?" tanong ng lalaki..

"Nakita kita kagabi sa may dalampasigan, walang malay." sagot ni Marvin.

Nahulog sa malalim na pag iisip ang lalaki.

"Natatandaan ko na, nagkaroon ng buhawi noong kasagsagan ng nag papalipad ako ng eroplno, kaya hindi ko nakontrol at nag-crash ako sa dagat." sabi ng lalaki.

"Maraming salamat sayo, sa pag ligtas mo sa akin." 

Tango lang ang naisagot ni Marvin. 

"Kain" sabi ni marvin.

Dinala niya ang pagkain ng lalaki sa higaan.

"Sabayan mo na ako," sabi ng lalaki at nakangiti 

sa kanya. Bumangon na ito.

"Sige, kunin ko lang iyong pagkain."

Pagbalik ni Marvin ay inilapag niya ang mga pagkain sa higaan.

"Ako nga pala si Erick., taga manila ako. Ikaw? anong pangalan mo?" sabi ni Erick

napatulala lang si marvin, kahit kaylan ay wala pang taong humingi ng pangalan niya.

"Uy, tinatanong kita." sabi ni Ercik.

"Ahh,, Marvin" sagot ni Marvin.

"Mag-isa ka lang ba dito?" 

"Oo, namatay na kasi ang mga magulang ko. Ikaw ba?" 

"Nasa manila ang mga magulang ko, doon na rin ako lumaki. Saan nga pala ang may malapit na telepono rito. kaylangan ko kasing ipaalam sa mga pamilya ko na ligtas ako, Tiyak na pinapahanap na nila ako." sabi ni Erick.

"Anong telepono?" sagot ni Marvin

Kahit nabigla si Erick ay hindi niya ipinahalta sa kausap.

"Ginagamit iyon para makausap mo ang isang tao sa malayo,"

"Ahhh.. baka sa kabilang isla merong ganon, kasi wala kaming kuryente rito." sabe ni Marvin.

"Pwede mo ba akong masamahan?" tanong ni Erick.

"Hindi ko pwede pumunta roon eh. At hindi pa akong nakakarating doon. basta alam ko lang meron doon." sabi ni Marvin.

"Labis na nagtataka si Erick sa kausap niya. para kasing ang weird nito, lagi itong nakayuko, namumula rin ang pisngi nito, naisip niya tuloy na nahihiya ito sa kanya. kung tutuusin ay siya dapat ang nahihiya.

Matapos kumain ay nagligpit na si Marvin,,, Si erick naman ay bumangon na upang mag unat para masanay ang sarili ula sa pagkakatulog.

"Vin, saan pwedeng maligo?" tanong ni Erick.

Itinuro lang ni Marving ang dagat. At nagsimula ng hubarin ng lalaki ang damit nito, pero itinira bito ang shorts. Naglakad na ito papunta sa dagat. Ang mga kapitbahay niya'y pinagtitinginan ang lalaki. Dahil na rin sa hindi ito taga roon.

"Ginoo, sino ka at paano ka nakarating sa isla namin?" Tanong ng isag matandang babae kay Ercik. 

Napahinto si Erick sa paghabang patungong dagat.

"Ah, bisita po ako ni Marvin." sagot lang ni Erick.

nagtaka siya sa reaksyon ng matanda, waring hindi ito naniniwala.

"Imposible yang sinasabi mo ginoo, hindi pa kaylanman nagkaroon ng kaibigan yang si Marvin at wala pang bisitang naita namin yan." sabi ng matanda.

"Siguro po dati, pero ngayon meron na siyang kaibigan. Ako po yun." sagot lang ni Ercik at nagpaalam na sa matanda.

Nakatanaw lang si Marvin sa bawat kilos ni Erick habang naglulunoy ito sa dagat. Para siyang natatakam dito. Kaya hindi mawala ang pagkakatitig niya rito.

Habang naglalangoy si Erick ay nararamdaman niyang may nagmamasid sa kaniya, kaya minabuti niyang umahon na at bumalik sa bahay ng nagmamasid sa kanyang kilos.

Pagpasok niya sa bahay ay naroon nga ang kanyang tagamasid at

ngayo'y nsa harap niya na. Sumilay ang iasng pilyong ngit la labi ni Erick. 

Dahan dahan siyang lumapit kay Marvin na kasalukuyang naka yuko na. 

Lumuhod si Erick sa harap ni Marvin ta agad na hinubad ang shorts nito...

--------------------------

"Whoa!" biglang nagising si Marvin. madilim ang paligid. Napatingin siya sa paligid.

Nasa gubat siya, at natatakpan ng mga ulap ang bilog na buwan. Naalala niya si Erick, kaya mabilis siyang tulayo at umuwi saa bahay. Ngunit, ni isnag bakas ni Erick ay wala siyang natagpuan. Hindi niya alam kung ano ba talaga ang nangyari, kung totoo ba ang mg iyon o panaginip lang.

Bago sumikat ang araw ay namangka na siya at pagbalik niya sa kaniyang tahanan ay sinalubong siya ng kaniyang mga kapitbahay. At ang sabi ng mga ito'y isang buwan na rw siyang nawawala. Hindi naman makapaniwala si Marvin at ipinaliwanag niyang naroon lang siya sa bahay. nagunit hindi niya na sinabi ang tungkol ky Erick.

Pagpasok niya sa bahay niya ay walang pinagbago, ganoon pa rin ang ayos at mga gamit. Hindi na siya umasa pang totoo si Erick.

Lumipas ang isang buwan at nakatakda na naman ang pagbilog ng buwan. 

Nakahiga na si Marvin sa kanyang higaan nang maalala niya ang damit na ipinasuot niya kay Erick, binuksan niya nag kanyang tokador at wala roon ang kanayang damit. Napaisisp siya ng malalim. Minabuti niyang bumalik nalang sa pagkakahiga.

Naalimpungatan si Marvin sa mahinang katok.

Kaya bumangon siya upang buksan ang pintuan,

"Vin!" sabi ng lalaking nakatayo sa labas ng bahay.

Kinusot ni Marvin ang mga mata.

"Erick? Ikaw ba yan.."

"Ako nga." sagot  ni Ercik

Suot pa rin nito ang  damit ni Marvin.

"Saan ka ba galing? bakit bigla kang nawala?" tanong ni Mervin.

"Diyan lang." 

Pinapasok ni Marvin si Erick sa bahay at binigyan ng tubig ngunit hindi iyong tinanggap ni Ercik, sa halip ay niyakap siya nito ng mahigpit.

"Bakit?" Tanong ni Marvin na labis ang pagtataka.

"Maraming salamat sa'yo Vin. Nagbalik ako uapang ipagpatuloy ang naudlot kong balak." sabini Erick.

"Ha anu ba ..." hindi niya na naituloy ang sasabihin dahil hinalikan na siya si ercik sa mga labi.,

Tumugon si Marvin sa bawat halik ni Erick. Namalayan na lang ni Marvin ang sarili na hubad na ang damit at nakahiga sa papag. Hindi siya makapaniwalang ganoon ang epekto ng halk ni Erick. 

itutuloy...